01 Ιούν Τι σε φέρνει πιο κοντά σε σένα;

Είναι μια ερώτηση που σπάνια θέτουμε στον εαυτό μας. Κι όμως, είναι ίσως η πιο σημαντική από όλες. Σταματήστε για μία στιγμή και σκεφτείτε το πραγματικά.

Καθημερινά τρέχουμε, το «παλεύουμε», οργανώνουμε, διεκπεραιώνουμε, ζούμε σε έναν κόσμο που μας προσκαλεί διαρκώς να είμαστε παρόντες παντού, για όλους και για τους άλλους, εκτός από τον εαυτό μας. Κι έτσι, σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε, χανόμαστε. Από αυτό που χρειαζόμαστε. Από αυτό που είμαστε. Και νιώθουμε αυτή την κούραση που δεν φεύγει με τον ύπνο και εκείνη την αίσθηση ότι έχεις ξεχάσει τι σε ζωντανεύει.

Το παράδοξο είναι ότι η επιστροφή στον εαυτό δεν απαιτεί δραματικές αποφάσεις ή μεγάλα βήματα. Δεν χρειάζεται να κάνετε τα πάντα διαφορετικά και να τα αλλάξετε όλα. Μερικές φορές αρκεί ένα «όχι» εκεί που συνήθως λέμε «ναι» αυτόματα χωρίς καν να το σκεφτόμαστε. Ένα «όχι» χωρίς ενοχή. Που δεν χρειάζεται δικαιολογία. Που δεν απαιτεί εξήγηση. Που είναι απλώς η επιλογή μας.

Μερικές φορές αρκεί να κρατήσουμε λίγο χρόνο για τον εαυτό μας. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Μία ώρα που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον. Γιατί μας έχουν μάθει να βλέπουμε τη φροντίδα του εαυτού ως πολυτέλεια, όχι ως ανάγκη. Σαν να πρέπει να αναπαυτούμε μόνο αφού έχουμε κουραστεί αρκετά. Σαν να δικαιούμαστε χαρά μόνο αφού έχουμε προσφέρει αρκετά. Όμως ο εαυτός μας δεν λειτουργεί με αυτή τη λογική. Και το σώμα μας το ξέρει αυτό πολύ καλά.

Το σώμα μιλάει. Μιλάει με κόπωση, με ένταση, μιλάει με σφίξιμο, με βαρύτητα που νιώθουμε χωρίς να ξέρουμε γιατί. Όταν μάθουμε να το ακούμε — όχι να το αγνοούμε μέχρι να φωνάξει — ανακαλύπτουμε έναν από τους πιο αξιόπιστους οδηγούς που έχουμε. Η σχέση μας με το σώμα μας είναι από τις πιο ειλικρινείς που μπορούμε να έχουμε. Όταν ζητάει ξεκούραση, να του δίνετε ξεκούραση. Όταν ζητάει κίνηση, να κινείστε

Δεν χρειάζονται μεγάλες αλλαγές. Χρειάζονται μικρές, συνειδητές επιλογές. Λίγη ώρα ησυχίας το πρωί πριν ξεκινήσει η μέρα. Ένα γεύμα που το απολαμβάνετε αντί να το καταναλώνετε στα γρήγορα και στα όρθια. Ένας περίπατος χωρίς να πρέπει να πάτε κάπου συγκεκριμένα. Να ξεκινήσετε να μάθετε κάτι που σκέφτεστε εδώ και πολύ καιρό. Ένα «τι χρειάζομαι σήμερα;» αντί για «τι πρέπει να κάνω σήμερα;».

Η επιστροφή στον εαυτό δεν είναι πράξη εγωισμού. Είναι πράξη φροντίδας. Κι από εκεί — από αυτή την εγγύτητα με τον εαυτό μας — μπορούμε να είμαστε παρόντες για τους άλλους με έναν τρόπο πιο αληθινό, πιο γεμάτο, πιο ουσιαστικό.

Οπότε, σας ρωτώ ξανά: τι σας φέρνει πιο κοντά σε σας;