01 Σεπ Μια βουτιά είναι η ζωή

Καθόμουν στην εξέδρα απέναντι από τον μώλο και χάζευα την παρέα των  παιδιών που έκαναν βουτιές στη θάλασσα. Έτρεχαν, έπαιρναν φορά και πηδούσαν. Άκουγα τα γέλια τους και θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια που περνάγαμε στο Τολό πηγαίνοντας για βουτιές στον μώλο. Εκεί συναντιόταν όλη η παρέα και δεν κουραζόμασταν να βουτάμε να ξανά ανεβαίνουμε και να ξανά βουτάμε.

Και όπως τους χάζευα και θέλησα να τα βγάλω φωτογραφία από το κινητό μου, συνειδητοποίησα ότι κάπως έτσι είναι και η ζωή. Παίρνεις μία απόφαση, πηδάς και βουτάς. Ανεξάρτητα από το πόσο καλά κολυμπάς – αν και καλό είναι να ξέρεις κολύμπι και στις δυο περιπτώσεις. Στη μία για να μην πνιγείς κυριολεκτικά και στη δεύτερη για να μην πνιγείς μεταφορικά.

Η ζωή δεν μας ρωτάει αν είμαστε έτοιμοι. Σε ρωτάει αν έχεις πάρει την απόφαση. Να ξεπεράσεις τον φόβο. Σου δίνει μια στιγμή, μια ευκαιρία, και μετά πρέπει να διαλέξεις: θα μείνεις εκεί. στο γνώριμο, ή θα πάρεις φόρα και θα πηδήξεις; Στη ζωή, αυτή η φόρα είναι όλα όσα έχουμε ζήσει πριν κληθούμε να πάρουμε μία μεγάλη απόφαση: οι εμπειρίες και τα λάθη είναι που μας προετοίμαζαν χωρίς να το ξέρουμε. Καμία βουτιά δεν είναι πραγματικά ξαφνική. Ετοιμαζόμασταν γι’ αυτήν χρόνια κι ας μην το γνωρίζαμε συνειδητά.

Και μετά, αφού πάρουμε την απόφαση να πηδήξουμε, είναι εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που βρισκόμαστε στον αέρα. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε γνώμη, ούτε να κάνουμε πίσω. Είμαστε εκεί, μετέωροι. Για μία στιγμή είναι τρομακτικό. Είναι όμως και το πιο ζωντανό σημείο ολόκληρης της βουτιάς, πιο ζωντανό κι από τη στιγμή που βρισκόμαστε στο νερό.

Πολλοί άνθρωποι είναι σαν να περνούν όλη τους τη ζωή στην άκρη του μώλου. Κοιτάζουν το νερό, υπολογίζουν πόσο βαθιά είναι, αναρωτιούνται πόσο κρύο είναι. Μπορεί να χτυπήσεις, μπορεί να μην είναι τόσο βαθιά όσο νόμιζες, μπορεί το νερό να είναι πιο κρύο απ’ όσο περίμενες. Η βουτιά έχει ρίσκο, έχουν δίκιο να φοβούνται. Κι έτσι περιμένουν την τέλεια στιγμή να έρθει που όμως ποτέ δεν έρχεται. Γιατί κάθε στιγμή είναι τέλεια. Αρκεί να το αποφασίσεις.

Παρατηρώ το κορίτσι. Δεν κοιτάζει πίσω. Όλη της η κίνηση είναι μπροστά, εκεί που θέλει να πάει. Κι αν έχει φόβο, δεν τον διαπραγματεύεται, τον έχει ήδη νικήσει, λίγα δευτερόλεπτα πριν, όταν πήρε την απόφαση να τρέξει.

Ίσως αυτό να είναι το δίδαγμα: η δύσκολη στιγμή δεν είναι όταν βουτάμε. Είναι η απόφαση να πάρουμε αυτή τη φόρα. Γιατί μετά, η βουτιά, έρχεται μόνη της.

Καλό μήνα να έχουμε!