29 Αυγ Ευγνωμοσύνη, μία λέξη που γίνεται στάση ζωής

Από το εΰ «καλά» και τη γνώμη- την ικανότητα να γνωρίζουμε, να διακρίνουμε, να κρίνουμε. Για να νιώσουμε δηλαδή ευγνωμοσύνη πρώτα χρειάζεται να αντιληφθούμε και να αναγνωρίσουμε αυτό που έχουμε.

Δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που εμφανίζεται τυχαία, είναι μια πράξη συνείδησης, μία επιλογή να σταματήσουμε για λίγο και να δούμε καθαρά.

Έχουμε πολλά πράγματα για να νιώθουμε ευγνωμοσύνη,  μόνο που τα θεωρούμε δεδομένα και χάνουμε με αυτό το λογισμό να δούμε πως τίποτα δεν είναι πραγματικά δεδομένο, μέχρι να το χάσουμε. Από την υγεία μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε μέχρι το σπίτι μας, το φαγητό, τα ρούχα και τα αντικείμενα που έχουμε. Όλα αυτά περνούν σχεδόν απαρατήρητα μέσα στην καθημερινότητα μέχρι μία απώλεια ή μία δυσκολία να μας ξανά θυμίσει την αξία τους.

Μία άσκηση που κάνω κάθε βράδυ όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι και σβήνω το φως (και σας προτείνω να κάνετε) είναι να ψιθυρίσω αυτή τη λέξη σκεπτόμενη και το πιο απλό: ότι ξαπλώνω στο ωραίο μου κρεβάτι μετά από ένα ωραίο μπάνιο που έκανα. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές κάνω μία ανασκόπηση της ημέρας σκεπτόμενη και λεπτομέρειες, όπως ένα τηλεφώνημα που με χαροποίησε, την πρωινή βουτιά στη θάλασσα, το περπάτημα μέσα από το πάρκο, μία συζήτηση και νιώθω πως ηρεμώ και θα κοιμηθώ καλά ακόμη κι αν κάτι άσχημο έχει συμβεί μέσα στην ημέρα.

Γιατί, ακόμα και τότε, μπορούμε να πούμε «ευγνωμοσύνη». Γιατί με την κρίση και με τη γνώμη μας, θα δούμε τι έχει να μας πει αυτό που συνέβη.

Κάθε δυσκολία κρύβει μία ευκαιρία να καταλάβουμε κάτι καλύτερα για τον εαυτό μας και για τη ζωή μας. Η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει να αρνούμαστε τον πόνο και τα δυσάρεστα συναισθήματα, σημαίνει να τους δίνουμε σημασία και αυτή η σημασία θα δώσει μία εξήγηση και ένα νόημα.

Και κάτι άλλο ακόμα: η καλλιέργεια αυτής της συνήθειας δεν χρειάζεται χρόνο ή κόπο, μόνο πρόθεση. Λίγα λεπτά κάθε βράδυ ή ακόμα και στη διάρκεια της ημέρας αρκούν για ν αλλάξουμε σταδιακά τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μας, μεταθέτοντας την προσοχή μας από αυτό που μας λείπει σε αυτό που ήδη έχουμε. Και αυτή η μικρή μετατόπιση μπορεί να γίνει με το χρόνο μία ολόκληρη στάση ζωής.